Slæmar eru nefndirnar, thungt er theirra hlass.
Samt vid munum skjóta theim, rebba fyrir rass.
Thví vid getum jólahaldi frestad fram í mars,
Bara ef oss svo bydur vid ad horfa.

Mér er sem ég heyri bresti og brak,
Undan theim kyngikrafti.
Er thú thar nidri á thingi tekur theim tak,
Thínum med thrumukjafti.

Já, dreifbylingaflokkinn bryt ég á bak,
Eins og fúaflak!
Já, gott ef ég ekki,
(…) kofann og sprengi hid spanskgræna forna thak!

Já, mikid mun thad gledja æi minn ó
- létt’ honum dimma daga -
Er litlu börnin kaupa kí-lí-lí-ló,
Af ávöxtum í sinn maga.

Já, kát svo mun ég syngja hæ-æ-æ-hó,
(Og) líka ding-ding-dó,
Thá allt verdur uppselt,
Thó mér finnist nú sjaldan ad selst hafi alveg nóg!

Já, mikid mun thad gledja æi minn ó
- létt’ honum dimma daga -
Er litlu börnin kaupa kí-lí-lí-ló,
Af ávöxtum í sinn maga.

Já, kát svo mun ég syngja hæ-æ-æ-hó,
(Og) líka ding-ding-dó,
Thá allt verdur uppselt,

Thó mér finnist nú sjaldan ad selst hafi alveg nóg!
Thó mér finnist nú sjaldan ad selst hafi alveg nóg!
Thó mér finnist nú sjaldan ad selst hafi alveg nóg!
Thó mér finnist nú sjaldan ad selst hafi alveg nóg!

Oft vid Amor hef ég átt í erjum
En aldrei hlotid slíkan skell
Hann sínum orvum ad mér beindi
Og thad var ég sem féll

Oft vid Amor hef ég átt í erjum
Er hann mig töfrum hefur beitt
Astin á nú hug minn og attur get ég
Ekki minnsta vidnám veitt

Eg féll ad fótum thér
Fyrirgefdu mér ad ég skuli unna thér
Ég yfirunnin alveg er
Og einn thú getur bjargad mér

Oft vid Amor het ég att í erjum
En aldrei hlotid slíkan skell
Ástin á nú hug minn og ég er bundin
Af thvi thad var ég sem féll

Eg féll ad fótum thér
Fyrirgefdu mér ad ég skuli unna thér
Ég yfirunnin alveg er
Og einn thú getur bjargad mér

Oft vid Amor het ég att í erjum
En aldrei hlotid slíkan skell
Ástin á nú hug minn og ég er bundin
Af thvi thad var ég sem féll

Já, ástin á nú hug minn og ég er bundin
Af thvi thad var ég sem féll

Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
Er ekki alveg fædd í gær.
Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
Hún kann á flestum hlutum skil, og kallar á vidtalsbil.

Í ástarmálum gildir adeins forganghsrad,
Ég ætti best ad vita thad.
Í fjöri jafnt sem fegurd alla út hún slær,
Hún Bella, Bella, Bella símamær.

Halló, halló, já hvad heitid ér?
Hvad viljid thér mér? Ég thekki ydur nú.
Halló, halló, nei ert etta thú?
Ég ekki ig nú, á semjum vid frid,
Ar slóstu mér vid!
Og augun hennar eru bædi blá og djúp og skær,
Hún brosir dátt og hlær.

Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
Er ekki alveg fædd í gær.
Í fjöri jafnt sem fegurd alla út hún slær,
Hún Bella, Bella, Bella símamær.

Halló, halló, já hvad heitid ér?
Hvad viljid thér mér enn? Ég thekki ydur nú.
Halló, halló, nei ert etta thú?
Ég ekki ig nú, á semjum vid frid,
Ar slóstu mér vid!
Og augun hennar eru bædi blá og djúp og skær,
Hún brosir dátt og hlær.

Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
Er ekki alveg fædd í gær.
Í fjöri jafnt sem fegurd alla út hún slær,
Hún Bella, Bella, Bella símamær.

Hún Bella, Bella, Bella, Bella símamær,
Er ekki alveg fædd í gær.
Í fjöri jafnt sem fegurd alla út hún slær,
Hún Bella, Bella, Bella Bella, Bella, Bella Bella, Bella, Bella, Bella,
Bella símamær.

Mamma - ertu vakandi mamma mín?
Mamma - ég vil koma til thín
Ó mamma - gaman væri ad vera stór
Tha vildi ég stjórna bædi hljómsveit og kór

Mamma - thú ert elskuleg, mamma mín
Mér finnst, gott ad koma til thín
Ó en mamma ádan dreymdi mig draum um thig
En datt thá framúr, og thad trufladi mig

Thú varst drottning í hárri höll
Hljómsveitin álfar, menn, og tröll
Lék thér og söng í senn
Thú varst svo stórfengleg
Tröllin thau bördu á bumburnar
Blómálfar léku á flauturnar
Fidlurnar mennskir menn
A mendólín ég
Mamma.

Allir mændum vid upp til thín
Eins og blóm thegar sólin skín
Er thínum fadmi frá
Gjafir flugu um allt

Flestum gekk vel ad gripa sitt
Gladur nádi ég fljótt í mitt
En stóll er steig ég á
Stód tæpt svo hann valt

Ó mamma- thú ert elskuleg mamma mín
Mér finnst gott ad koma til thín
Ó mamma - gaman væri ad vera stór
Thá vildi ég stjórna bædi hljómsveit og kór

Thad lenti í drætti
Ad módir mín mig ætti
Thvi hún var svo gískid grey

En læknrinn var sóttur
Og loksins ól hún dóttur
Og thád sést ekki sætari mey

En pabbi var sjaálfur
A sjónum alltaf hálfur
Svo hann gat ekki lengur sagt nei

Fyrst var hann mjög sleginn
En seinna sagdi hann feginn
Ad thad sést ekki sætari mey

Sætari mey
Sætari mey
Nei thad sést ekki sætari mey

Og fyrr en mig vardi
Hver strákur á mig stardi
Eins og stelpur á gleym-mér-ei

Their fóru ad skjálfa
Og sögdu vid sig sjálfa
Hún er sorglega stygg
En mjóg trygg, ad ég hygg
Og thad sést ekki sætari mey

Ég lærdi i bernsku
Ad blikkaá finni ensku
Og min söngrödd var sweet and gay

En vestur á landi
Eg lenti í hjónabandi
Thad er sorglegt fyrir sidprúda mey

Hann lagdi í sinn vana
Ad elska Ameríkana
Svo ég kyssti hann og sagdi ok

En illt var í efni
Hann var ódamála í svefni
Og thá reyndist hann, ramm islenskt grey

Islenskt grey
Islenskt grey
Sem ásædist islenska mey

En nú er önnur öldin
Eg dansa kát á kvöldin
Og thiy kalla mig gleym-mér-ei

Og piltarnir their skjálfa
Their segja vid sig sjálfa
Nei, thú setydir mér blossandi ást
Thvílíkt hnoss!
Thvi thad sést ekki sætari mey

Ertu ad koma?
Já elskam min góda
Alveg hreint á minútunni
Hæ - ertu á nyjum bil?

Alveg ertu ágetur
Agalega saetur,
ad etla bjoda mér
thad er alveg hreint í stil

Eg ef ad thed snjó ar
thá erutil nóga
kedjur sem ad koma
okkur óhult um alla leid

Elskan hann Dóri
minn sterki og stóri
hann styrir svo vel
thott gatan sé ekki breid

O! Tharna er hann! Já
flott skalthad vera
Ford-Model nitjan hundrad
og ég veit ekki hvad

Uppi hann stig ég
á ástarvangjum flígeg
uppi Mosfellssveit fer í ævintyraleit
Med hand tösku stora ég hallast ad Dóri

É gormurinn i framsaetinu stakk mig á versa stad!
En thad er nú svona ad threyja og vona
En thetta lagast fljott
Dóri minn sérrum thad

Kedjan er slitinn og skellur í bilnum
skríddu undur bilinn Dóri
greyid mitt flyttu ther
Ertu alveg ódur ó jé minn gódur!

Tharna reifstu sokkinn minn
álfurinn minn ég fer aldrey
aftur út med thér aleinum
Ég sver i ég hef aldrey á æfi minni

Ekid um á slikum bil
O núna springur í honum syngur!
Og a endanum stingst hann ofaní
moldar-haug
moldar-haug

Á sudrænum sólskinsdegi
Eg sá thig, o ástin mín, fyrst
Thú settist hjá mér í sandinn
Thá var sungid og fadmad og kysst

Drukkid, dansad og kysst
Tondeleyo, tondeleyo.
Aldrei gleymast mér augun thín svörtu
Og aldrei slógu tvö gladari hjörtu
Tondeleyo, Tondeleyo,

Hve áhyggjulaus og alsæll
í örmun thínum ég lá
Og oft hef ég elskad sídan
En aldrei jafnheitt eins og tha

Aldrei jafn-eldheitt sem thá
Tondeleyo,tondeleyo.
Ævilangt hefdi ég helzt viljad sofa
Vid hlid thér í dálitlum svertingjakofa
Tondeleyo,tondeleyo.

Á sudrænum sólskinsdegi
Eg sá thig, o ástin mín, fyrst
Thú settist hjá mér í sandinn
Thá var sungid og fadmad og kysst

Drukkid, dansad og kysst
Tondeleyo, tondeleyo.
Aldrei gleymast mér augun thín svörtu
Og aldrei slógu tvö gladari hjörtu
Tondeleyo, Tondeleyo,

Hve áhyggjulaus og alsæll
í örmun thínum ég lá
Og oft hef ég elskad sídan
En aldrei jafnheitt eins og tha

Aldrei jafn-eldheitt sem thá
Tondeleyo,tondeleyo.
Ævilangt hefdi ég helzt viljad sofa
Vid hlid thér í dálitlum svertingjakofa
Tondeleyo,tondeleyo.
Tondeleyo,tondeleyo.

Ég veit ei hvad skal segja
Eg hugsa dag og nótt
Thad veldur stundum vanda
Ad vera eftirsótt!

Ég er svo ung og óreynd sál
Og eti í hug mér byr
Eg myndi kasta krónu
En their eru bara thrír

Hvernig get ég vitad hvad skal segja
Efi og vafi í sal mér byr
Ekki get ég kastad krónu
Um kærleikann thví ad their eru thrír!

Thad er hart ad thurfa ad segja
Vid thennan “já” eda “nei”
Ef ég elska thá alla, verd ég ad endingu piparmey!

Veit ei hvad skal segja
Eg held ég elski hann Jón
Hann dansar eins og engill
En ekur bíl sem flón

Hann hrytur eins og hrútur
Svo ég festi ei blund á brá
Thad sagdi mér hún mamm’ hans
Hún mamma hans, svei mér thá!

Hvernig get ég vitad hvad skal segja
Efi og vafi í sal mér byr
Ekki get ég kastad krónu
Um kærleikann thví ad their eru thrír!

Thad er hart ad thurfa ad segja
Um thennan “já” eda “nei”
Ef ég elska thá alla, verd ég ad endingu piparmey!

Ég veit ei hvad skal segja
Eg held ég elski hann Geir
Hann hvíslar stundum “Heyrdu!”
En sídan aldrei meir!

Ég kysst’ hann eitt kvöldid
Nei, hann kyssti mig, svei mér thá!
Thá hrópadi drengur hissa:
“Nei heyrdu! Ég rak mig á!”

Hvernig get ég vitad hvad skal segja
Efi og vafi í sal mér byr
Ekki get ég kastad krónu
Um kærleikann thví ad their eru thrír!

Thad er hart ad thurfa ad segja
Vid thennan “já” eda “nei”
Ef ég elska thá alla, verd ég ad endingu piparmey!

Ég veit ei hvad skal segja
Eg held ég elski hann Svein
Eg thori aldrei ad
Vera med honum ein

Hans atlot kveikja ástarbál
Svo undarlega heit
Thad segja thær Svana og Gunna
En ég sjálf veit ei meir!

Hvernig get ég vitad hvad skal segja
Efi og vafi í sal mér byr
Ekki get ég kastad krónu
Um kærleikann thví ad their eru thrír!

Thad er hart ad thurfa ad segja
Vid thennan “já” eda “nei”
Ef ég elska thá alla, verd ég ad endingu piparmey!
Ef ég elska thá alla, verd ég ad endingu piparmey!

Sérdu rúmbudansinn duna nú,
Dönsum thví, ég og thú.
Svifum létt um gólfid til og frá,
Töfrabrá, logathrá.

Er thad draumur eda ert thú hér,
Enn í kvöld, einn med mér.
Armar thínir vekja ástarbál,
Unadsmál, eld í sál.

Dönsum saman uns dagurinn rís,
Thótt thu dyljist thví minnist ég thin.
Og thín hond leidir hond mína heim,
Ut í hamingjugeim.

Sérdu rúmbudansinn duna nú,
Dönsum thví, ég og thú.
Svifum létt um gólfid til og frá,
Töfrabrá, logathrá.

Er thad draumur eda ert thú hér,
Enn í kvöld, einn med mér.
Armar thínir vekja ástarbál,
Unadsmál, eld í sál.

Dönsum saman uns dagurinn rís,
Thótt thu dyljist thví minnist ég thin.
Og thín hond leidir hond mína heim,
Ut í hamingjugeim.
Ut í hamingjugeim.

Gaman er fyrir hin gódu börn,
Ad ganga med pabba út ad tjörn.
Sjá thar lítinn bra-bra-bra,
Og börnin skemmta sér, ha-ha-ha.

Gefa honum braud ad bíta í,
Börnin hafa svo gaman af thví.
Saddur verdur bra-bra-bra,
Og börnin skemmta sér, ha-ha-ha.

Úti í hólma á sér ból,
Ungunum sínum veitir skjól.
Allir eiga their sömu sæng,
Sofa undir mömmu væng.
Fara ad reyna ad fleyta sér,
Fús ad kenna theim mamma er.
Hún er theirra víta vörn,
Verndar og fædir sín litlu börn.

Eitt sinn lítinn unga ég sá,
Auminginn villtist mömmu frá.
Sífellt í hring hann synti thar,
Og sá hana ekki neins stadar.

Mamma vissi vel um thad,
Og á vængjunum sínum kom thar ad.
Ósköp gladur vard unginn thá,
Og öruggur sinni mömmu hjá.

Ef ad tjörnin okkar frys,
Uti er gaman ad sleda á ís.
Thá er oftast úti svalt,
Og aumingja bra-bra thá svo kalt,

Med kalda fætur á köldum ís,
Króknar stundum, deyr og frys.
Börnin harma bra-bra sinn,
Og búinn er söguthátturinn.
Og búinn er söguthátturinn.